19-06-10

Dreigende jaargetijden

andreas_dreigende_jaargetijden

"Dreigende jaargetijden" is geen zuiver Andreas-album, omdat het scenario wel van hem is, maar de tekeningen van Berthet zijn.

Andreas schreef het voor uitgeverij Dupuis, die de verhalen eerst in Spirou/Robbedoes publiceerde, en in 1985 in het Nederlands als "Dreigende jaargetijden" en in het Frans als "Mortes Saisons" uitbracht.

Het is minder bekend werk van Andreas, en dat is jammer.

Het zijn twee aparte verhalen: "Winter 51" en "Zomer 60". De verhalen hebben de tekenstijl gemeenschappelijk, en een zeker magisch-realisme, maar beide elementen zijn verschillend uitgewerkt.

"Winter 51" opent het album, en dompelt ons onder in een eerst vreemde sfeer, die langzamerhand lugubur wordt. Het einde roept nog meer vragen op dan het begin, wat het emotionele effect van het album alleen maar versterkt. We lezen hier een verhaal van een Andreas die met weinig middelen sterk bezig is, en de heldere tekenstijl zonder franjes van Berthet past uitstekend bij de ernst en bij de soberheid van het verhaal. Door de geheimzinnigheid ervan baadt het verhaal in een sfeer vergelijkbaar met die van de eerste Rork-verhalen.

"Zomer 60" moet je als lezer anders aanpakken. Als je het verhaal op dezelfde manier benadert als "Winter 51", word je op het verkeerde been gezet, en ontsnapt het je. "Zomer 60" is geen vervolg op "Winter 51". Berthet tekent met zijn fijne, realistische stijl een volwassen versie van Kuifjes "klare lijn", maar aan sommige personages kun je merken dat het een humoristische variatie is van de ernstige stijl van "Winter 51": de neuzen zijn al eens groter dan normaal. Ook het scenario is humoristischer, maar het blijft magisch-realistisch. De humor ontstaat door de absurditeit van de grotekse gebeurtenissen.

Het is een niet te missen album, maar de twee verhalen zijn onopvallend erg verschillend, waardoor sommige lezers niet goed weten wat ze ervan moeten denken. Als uitsmijter: "Winter 51" speelt zich af in 1951, het geboortejaar van Andreas.

00:36 Gepost door De stripliefhebber in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: strips, stripverhaal, andreas, dreigende jaargetijden, berhet, mortes saisons, dupuis, winter 51, zomer 60 | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print | Pin it! | | |

05-02-08

Tentoonstelling: 70 jaar Robbedoes / Spirou

album_dreigende_jaargetijdenNou ja: Robbedoes viert niet echt 70 jaar. De Nederlandstalige versie van Spirou werd gestopt in 2005. Om precies te zijn: de laatste Robbedoesaflevering verscheen op 14 september 2005.

De eerste aflevering van Spirou verscheen op 21 april 1938. Dat is dit jaar 70 jaar geleden.

Het ligt voor de hand dat de redactie zoiets niet onopgemerkt voorbij wil laten gaan. Samen met Tintin/Kuifje is Spirou/Robbedoes een pijler van het 20e-eeuwse stripverhaal.

Het heeft niet eens zin om hier de reeksen op te noemen van Spirou/Robbedoes die bekendheid verwierven. Maar aangezien we onverbeterlijk zijn: Robbedoes en Kwabbernoot, Buck Danny, Bollie & Billie, Jerry Spring, Yoko Tsuno, Natasja, De Blauwbloezen, De Beverpatrouille, Ouwe Nick en Zwartbaard, Guus Slim, Baard en Kale, Guust Flater, Lucky Luke, De smurfen, Largo Winch, Soda, De mini-mensjes... (ik zeg zo maar wat, er zijn er dozijnen meer).

Het Stripmuseum van Brussel organiseert van 12 februari tot 8 juni 2008 een tentoonstelling over het weekblad Spirou/Robbedoes, dat volgens sommigen het invloedrijkste weekblad uit Europa is.

De redactie van Spirou is nog altijd in Marcinelle (België), net zoals in 1938. Het duurde enkele maanden voor de Nederlandstalige versie, Robbedoes, verscheen. Spirou is momenteel het oudste nog bestaande Europese stripweekblad. Overigens dook het blad Tintin/Kuifje pas na de Tweede Wereldoorlog op.

In totaal ontstonden meer dan 500 striphelden in Spirou/Robbedoes.

Overigens is er een link met Andreas: in Spirou 2236 van 1981 publiceerde hij één pagina, getiteld "Le Pirate", maar veel belangrijker is dat hij in Spirou / Robbedoes ook "Hiver 51"/"Winter 51" en "Eté 60"/"Zomer 60" tekende op scenario van Philippe Berthet. Die verhalen werden later opgenomen in het album "Mortes saisons"/"Dreigende jaargetijden" (1985, Dupuis), een album waar nu veel naar wordt gezocht.